• شماره خبر : 36394۳۰ ۹۷
  • تاریخ انتشار : چهارشنبه, ۲ آبان
  • این صفحه را چاپ کن
  • حمایت از کشاورزی و تولید در حد «حرف و شعار»

    تشدید بحران کم آبی در سال های آینده با توجه به افزایش جمعیت روبه رشد، تخریب بی رویه خاک و پوشش گیاهی و جنگل، اجتناب ناپذیر است و از آنجایی که سلامت محیط زیست پیوندی تنگاتنگ با حیات سالم جامعه دارد، تامین فضای سالم و حفظ محیط زیست مناسب، بر جبران خسارت های ناشی از تخریب محیط زیست مقدم خواهد بود. از این رو باغداری و زراعت، از ارکان اصلی حفظ محیط زیست و منابع آب و خاک کشور به شمار می رود.

    خورشید جلیلی

    یادداشت

    حمایت از کشاورزی و تولید در حد «حرف و شعار»

    خورشید جلیلی -روزنامه نگار

    تشدید بحران کم آبی در سال های آینده با توجه به افزایش جمعیت روبه رشد، تخریب بی رویه خاک و پوشش گیاهی و جنگل، اجتناب ناپذیر است و از آنجایی که سلامت محیط زیست پیوندی تنگاتنگ با حیات سالم جامعه دارد، تامین فضای سالم و حفظ محیط زیست مناسب، بر جبران خسارت های ناشی از تخریب محیط زیست مقدم خواهد بود. از این رو باغداری و زراعت، از ارکان اصلی حفظ محیط زیست و منابع آب و خاک کشور به شمار می رود.

    با توجه به توانمندی فعالان کشاورزی در سطح کشور، دست درکاران باید تلاش کنند تا این قشر زحمتکش حضور پررنگی در بازارهای داخلی و بین المللی داشته باشند. یکی از روش هایی که منجر به صادرات محصولات کشاورزی می شود، تضمین سرمایه های کشاورزان و تولیدکنندگان از سوی دولت است.

    اگر تولیدکننده نسبت به بازگشت سرمایه اش اطمینان داشته باشد و بازار تقاضا هم فراهم شود می توان به تولید پایدار و همچنین توسعه پایدار در کشاورزی و محیط زیست امیدوار بود.

    این مهم در شرایط کنونی کشور که  بخش های تولید دچار رکود اقتصادی هستند، راهکار اساسی برای برون رفت از بحران به شمار می آید.

    این در حالی است که هنوز ظرفیت سازی و ایجاد زیرساخت های لازم برای تولید کشاورزی در کشور به حد مطلوبی نرسیده، هرچند سازوکارهایی لحاظ شده است اما جای کار بسیار دارد.

    به هر روی برای تامین بازار داخلی و ورود به بازارهای منطقه ای و بین المللی ظرفیت ها و زیرساخت های لازم باید مهیا شود و از «شعارصرف» هم باید عبور کرد.

    در این بین پشتیبانی های قانونی و تسهیلاتی دولت و اهتمام به اشتغالزایی و افزایش منابع درآمد عامه مردم در بخش کشاورزی نیز ضرورتی انکارناپذیر است.

    تاکید و تسهیل بر ارتقای سطح دانش و بینش و مهارت تولیدکنندگان و بهره برداران و حمایت همه جانبه از آنان به عنوان گام بعدی در جهت افزایش بهره وری به شمار می آید که از اهمیت دوچندانی برخوردار است.

    برای دستیابی به امنیت غذایی و دسترسی مردم به غذای کافی، کشاورزی نه تنها برای ادامه حیات بلکه ایجاد زمینه برای مشارکت همه جانبه و پویا حتی برای نسل های آینده، نقش مهمی ایفا می کند.

    توجه دولت ها –خواه کشورهای صنعتی، خواه کشورهای توسعه نیافته و یا در حال توسعه- به بخش کشاورزی و میزان حمایت شان از کشاورزان، نشان از اهمیت بالای آن دارد که شوربختانه در کشور ما رفته رفته رنگ می بازد و حمایت از تولید در حد همان حرف و شعار باقی می ماند.

    به امید روزی که دولتمردان و تصمیم سازان با نگاه عادلانه به همه بخش ها و مناطق و رفع تبعیض در تخصیص منابع مالی و اصلاح قوانین به نفع اقشار کم درآمد و کشاورزان خرده پا، حرف و عمل شان هم یکی باشد.