• شماره خبر : 41474۳۰ ۹۸
  • تاریخ انتشار : شنبه, ۱ تیر
  • این صفحه را چاپ کن
  • نبود استراتژی تولید ،چالش امنیت غذایی کشور / حمایت از تولیدداخلی از شعار تا عمل

    بخش کشاورزی کشور و زیر بخش های مختلف آن بیش از 99 درصد نیاز غذایی مردم جامعه را تامین میکند . اگر بر سفره خویش نظر کنید بغیر از آب و نمک سایر فراورده ها از تولیدات بخش کشاورزی کشور است...

    بخش کشاورزی کشور و زیر بخش های مختلف آن بیش از ۹۹ درصد نیاز غذایی مردم جامعه را تامین میکند . اگر بر سفره خویش نظر کنید بغیر از آب و نمک سایر فراورده ها از تولیدات بخش کشاورزی کشور است در این بین بعضی از اقلام مواد غذایی به جهت نقش و اهمیت در سفره مردم بعنوان کالای اساسی مطرح بوده و عملا از وظایف دولتها تامین حداقل های توصیه شدهFAO برای آحاد جامعه است .که تولیدات دام و طیور و زراعت از اقلام اصلی و استراتژی بشمار می آید .

    در این مقال نخستین به کالای گوشت قرمز پرداخته میشود که هم اکنون از سفره بیش از ۹۵ درصد مردم جامعه رخت بربسته است که علل مختلف تاثیر گذار بر این چالش بوده و نبود سیاست اصولی و زیر بنایی و نبود سیاست کشت اقلام علوفه ای از اهم این چالش ها است .

    کشور دارای پتانسیل عظیم و توده نژاد مختلف دام سبک وسنگین بوده و در صورت به نژادی و انجام پروژه های اصلاح نژادی هم اکنون بایستی کشور صادر کننده مازاد گوشت قرمز می بود . ولی افسوس با شرمندگی توزیع گوشت منجمد و یخی برزیلی آنهم باکارت ملی برای ایران عزیز نتیجه بی تدبیری و سو مدیریت متولیان امر بوده و تاکنون توجه جدی انجام نپذیرفته است .

    کشور ایران در منطقه نیمه خشک قرار داشته وآب اصلی ترین کالای حیاتی کشور است ولی متاسفانه هدر رفت این کالا سرسام آور و شرم آور است بدون توجه به نیاز کشور کالاهای تولید میشود که شاید آب مصرفی آن دهها برابر از کالای تولیدی ارزش حیاتی دارد . کشت محصولات جالیزی و … از این قبیل کالاهاست . از طرفی متولیان در تولید سایر محصولات هیچ برنامه مدونی ندارند .
    سیر کاران پارس آبادی نمونه ای از این بی برنامه گی بخش کشاورزی کشور است .
    از طرفی دام مازاد و کم بازده هم اکنون مراتع کشور را به بیابان تبدیل کرده و در بلند مدت نتیجه ای جز بروز سیل و سیلاب ندارد . دیگر تولید معیشتی و سنتی معنا و مفهمومی در اقتصاد کشاورزی ندارد . لذا باید با استفاده از دانش روز و اعمال آخرین یافته های تحقیقاتی و پژوهشی قدم را راه تولید گذاشت .

    لذا بایستی متولیان امر در درون سازمان خویش به تفاهم و همفکری جامع و کامل برسند چون زراعت و دام و طیور مکمل همدیگر هستند . لذا برای فائق آمدن به مشکلات صنعت دامپروی و خود کفایی در گوشت قرمز باید کمر همت بست .
    بررسیهای اینجانب نشانگر این است که بیش از ۶۰ درصد واحدهای دامداری در کشور راکد بوده و عمدا به سرای جغد و شغال تبدیل شده است . از طرفی سرمایه گذاران و صاحبان واحدها بعلت وجود بروکراسی حاکم برنظام اداری و عدم حمایت مالی برای راه اندازی رغبتی به سرمایه گذاری ندارند . که بایستی دولت و مجلس بدور از گرایش های سیاسی بدنبال حل مشکلات بخش کشاورزی باشند .

    در شعارها کشاورزی را محور توسعه کشور قلمداد کرده و در فصل انتخابات حامی و پشتیبان کشاورز ،دامدار ، عشایر و روستایی میشویم و بعد از عبور از پل بهارستان صندلیهای سبز چنان چشم و گوش وکلا را پر میکند که فراموش میکنند ز کجا آمده و چه قول و وعده ها داده اند
    .
    نگارنده با چهارده تجربه و مدیریت در بخش کشاورزی و دام و طیور کشور و بررسیهای میدانی در گستره ملی به نتیجه رسیده ام میشود با بسیج امکانات کشور و با حرکات جهادی آنهم جهاد اقتصادی علاوه بر تامین گوشت مورد نیاز کشور . مازاد تولید را نیز صادر نمود تا ضمن جلوگیری از خروج ارز ، زمینه ایجاد فرصت های شغلی پایدار را فراهم شود.
    ولی افسوس و هزار افسوس بخش کشاورزی کشور نیز سیاست زده شده و سیاسیون تصمیم ساز و تصمیم گیر این بخش مهم اقتصادی کشور شده و در بازی شطرنج کشاورزی ،حرکات مهره ها صرفا برای غلبه بر حریف بوده و آنچه که مات میشود کشاورزی و کشاورز و روستایی و تولید کننده است .

    اگر تدبیری وجود داشته باشد جدا از شعار تدبیر ! میشود ایران آباد و مترقی ساخت . افق ۱۴۰۴ و برنامه های بالا دستی و سیاست های بیست ساله را بیادآورید و بدنبال تحقق وعده ها باشید . عمر کوتاه است و عمر مدیریت و صندلی !کوتاه تر از خود نام نیک در اذهان به یادگار بگذارید
    بدانیم و بدانید که او ناظر اعمال ماست .

    سید موسی میرنژاد تولون
    روزنانه نگار و فعال سیاسی