• شماره خبر : 31933۳ ۹۷
  • تاریخ انتشار : سه شنبه, ۱۵ اسفند
  • این صفحه را چاپ کن
  • نپیوستن به UPOV تخلف از قوانین بین المللی نیست و محدودیتی برای ما ندارد

    در ظاهر هدف کنوانسیون UPOV حمایت از به نژادگران، استیفای حقوق آن‌ها و افزایش کیفیت بذرهای مورد استفاده است اما در باطن این کنوانسیون به حمایت از کشورهای صادرکننده بذر می‌پردازد و منجر به افزایش هزینه‌های تولید محصولات کشاورزی برای کشاورزانی می‌‌شود که از بذرهای خارجی استفاده می‌کنند.

    پرفسور بهزاد قره یاضی، مرجع ملی ایمنی زیستی

    نپیوستن به UPOV تخلف از قوانین بین المللی نیست و محدودیتی برای ما ندارد

     

    پرفسور بهزاد قره‌یاضی

    مرجع ملی ایمنی زیستی ایران

     

    به عنوان یک شخص حقیقی که مدت‌ها روی کنوانسیون‌های بین‌المللی کار کرده‌ام مخالف پیوستن ایران به  اتحادیه بین‌المللی حفاظت از ارقام جدید گیاهی  UPOV هستم.

    در ظاهر هدف کنوانسیون UPOV حمایت از به نژادگران، استیفای حقوق آن‌ها و افزایش کیفیت بذرهای مورد استفاده است اما در باطن این کنوانسیون به حمایت از کشورهای صادرکننده بذر می‌پردازد و منجر به افزایش هزینه‌های تولید محصولات کشاورزی برای کشاورزانی می‌‌شود که از بذرهای خارجی استفاده می‌کنند.

     

    در پاسخ به کسانی که می گویند، نپیوستن به این کنوانسیون محدودیتی برای کشور ایجاد می‌کند، باید بگویم، خیر، اگر ما عضو این کنوانسیون نشویم استفاده از واریته‌ها و نهاده‌هایی که در دنیا تولید می‌شود، تخلف از قوانین بین المللی نیست و محدودیتی ایجاد نمی کند.

     

    برای روشن شدن موضوع مثالی عرض می کنم. درحال حاضر ۸۰ تا ۸۵ درصد پرتقال‌های کشور تامسون والنسیا هستند که در خارج از کشور اصلاح شده‌اند. با پیوستن به کنوانسیون حمایت از ارقام جدید گیاهی (UPOV) باید برای هر هسته از نهال‌های پرتقال در کشور به شرکت‌های چندملیتی پول بدهیم!

     

    اگر روزی در کشور زیرساخت‌های لازم برای تولید بذرهای با کیفیت، ایجاد شرکت‌های دانش‌بنیان در زمینه بذر، واحدهای تولیدکننده بذر (و نه واردکنندهای بذر) فراهم شود و آن‌ها ده‌ها رقم گیاهی تولید کنند، آن زمان می توانیم به این قبیل کنوانسیون‌ها بپیوندیم.

     

    با این تفاسیر؛ پیوستن به «UPOV» هدیه دو دستی به کمپانی‌های چندملیتی مانند مونسانتو است و ما با پیوستن به UPOV باید به شرکت‌های چندملیتی که در خارج از ایران هستند، پول بدهیم و این کار باعث افزایش هزینه‌های تولید محصولات کشاورزی می شود و فشار زیادی به کشاورزان خرد و روستاییان وارد می کند.

     

    با گذشت ۵۷ سال از تصویب (UPOV) تنها ۷۵ کشور به این کنوانسیون پیوسته‌اند این درحالی است  که در سایر کنوانسیون‌ها برای مثال (کارتاهنا) ۱۸۰ کشور (با اینکه تنها ۱۸ سال از تصویب آن می‌گذرد) عضو هستند. پس مشخص است که UPOV دارای معایبی هست که مورد اقبال قرار نگرفته است.

     

    به هر روی؛ فارغ از مسایل بی اساس و بی مبنایی که برخی افراد خودخوانده مطرح کرده اند که دفاع از “عدم عضویت” را به دلیل سستی و بی اساس بودن ادعاهای واهی شان، مشکل می کند، پیوستن ایران به UPOV نه تنها هیچ نفعی برای کشور ندارد بلکه هزینه هایی را هم  در پی خواهد داشت.