• شماره خبر : 31935۲۳ ۹۷
  • تاریخ انتشار : چهارشنبه, ۱۶ اسفند
  • این صفحه را چاپ کن
  • عضویت ایران در کنوانسیونupov، پذیرش محدودیت های بسیار در ازای«هیچ» است/ استدلال واهی موافقان؛ خودکشی از ترس مرگ!

    استاد گروه زراعت و اصلاح نباتات دانشگاه تهران درباره لایحه الحاق ایران به کنوانسیون بین‌المللی حمایت از ارقام جدید گیاهی(upov)، گفت: عضویت ایران در این کنوانسیون به معنای پذیرش محدودیت های بسیار در ازای هیچ است.

    کنوانسیون بین‌المللی حمایت از ارقام جدید گیاهی(upov)

    استاد گروه زراعت و اصلاح نباتات دانشگاه تهران:

    عضویت ایران در کنوانسیونupov، پذیرش محدودیت های بسیار در ازای«هیچ» است/ استدلال واهی موافقان؛ خودکشی از ترس مرگ!

     

    استاد گروه زراعت و اصلاح نباتات دانشگاه تهران درباره لایحه الحاق ایران به کنوانسیون بین‌المللی حمایت از ارقام جدید گیاهی(upov گفت: عضویت ایران در این کنوانسیون به معنای پذیرش محدودیت های بسیار در ازای هیچ است.

    به گزارش پایگاه اطلاع رسانی کشاورزی ایران(اگنا)، ولی الله محمدی، در مورد لایحه پیوستن به این کنوانسیون که قرار است این هفته در صحن علنی مجلس بررسی شود، افزود:  ایران صادرکننده بذر نیست و قسمت اعظم بذرهای مصرفی در کشور مانند ذرت، کلزا، سویا، پنبه، خیار، گوجه فرنگی، بنفشه، اطلسی و … از خارج وارد می شود.

    وی افزود: درنتیجه عضویت در  این کنوانسیون نه تنها به معنای حمایت از به نژادگر داخلی نیست بلکه در راستای حمایت از به نژادگر خارجی است.

     

    چرا در پی استیفای حقوق خارجی ها هستیم؟

    محمدی اضافه کرد: به عبارت دیگر ما علاوه بر قیمت بذری که تاکنون پرداخت می کردیم باید حقوق و مزایای بیشتری به طرف خارجی تقدیم کنیم؛ سوال اینجاست چرا ما باید به دنبال حق و حقوق و سود بیشتر برای شرکت های بذر بیگانه باشیم؟

     

    این استاد دانشگاه تهران با انتقاد از این لایحه، آن را غیرکارشناسی دانست و گفت: حدود ۸۰ درصد کشاورزان ایران خرده پا هستند که از مزرعه خود برای سال بعد بذرگیری می کنند و در صورت عضویت، همه آنها مجبور به پرداخت مبلغی به شرکت های خارجی خواهند شد.

     

    پرداخت جریمه برای بذرهایی که در گذشته استفاده کردیم

    وی افزود: همچنین در صورت تخلف، صدها پرونده حقوقی در مجامع بین المللی علیه ایران طرح خواهد شد. افزون بر این در سال های گذشته از منابع مختلف بذرها و نهال های مختلفی وارد کشور شده است و درصورت عضویت باید پاسخگوی تک تک آنها باشیم. چه بسا مجبور به پرداخت جریمه هایی نیز برای آنها شویم.

    این استاد دانشگاه تصریح کرد: کشور ما یکی از مراکز بزرگ تنوع زیستی در جهان است. برای نمونه بیشترین انواع و اقسام گندم در ایران وجود دارد اما بسیاری از این ارقام چون ثبت نشدند رقم زراعی به شمار نمی روند و رقم بومی هستند.

     

    برای کشت ارقام ایرانی ثبت نشده هم باید پول بپردازیم

    استاد دانشگاه تهران با بیان اینکه بذر بسیاری از این ارقام بومی مانند گندم، شبدر، یونجه، گیاهان دارویی و غیره در سال های گذشته از کشور خارج و هم اکنون توسط شرکت های خارجی به عنوان رقم ثبت شده اند، افزود: در صورت عضویت در این کنوانسیون، حتی برای کشت همین ارقام ایرانی (مانند شبدر ایرانی) هم مجبور به پرداخت مبلغی به طرف های خارجی خواهیم شد.

    محمدی گفت: در برنامه های تحقیقات به نژادی به منظور ترکیب صفات مطلوب، معمولا ارقامی از خارج وارد و با ارقام داخلی آمیزش داده می شود و ارقام جدید به دست می آید.

    وی اظهار کرد: در صورت عضویت در کنوانسیون upov، اینگونه تحقیقات متوقف و یا مشروط به اخذ مجوز و  پرداخت سهم طرف خارجی خواهد شد.

    استدلال واهی موافقان؛ خودکشی از ترس مرگ!

    وی افزود: یکی از استدلال های موافقان عضویت در کنوانسیون این است که اگر ما الان به این کنوانسیون نپیوندیم شاید در آینده مجبور باشیم به نسخه های جدیدتر کنوانسیون که قوانین سختگیرانه تر و دست و پاگیرتری دارد، ملحق شویم.

    محمدی تصریح کرد: آیا این سخن به معنای خودکشی از ترس مرگ نیست؟ اگر معاهده ای به ضرر کشور است هرگز مجبور به پیوستن به آن نیستیم نه الان و نه در آینده. چنانچه هنوز بیش از یکصد کشور جهان به این کنوانسیون نپیوسته اند.

     

    سازمان تجارت جهانی پیش شرطی برای پیوستن ایران به کنوانسیون UPOV ندارد

     

    استاد دانشگاه تهران، ادامه داد: برخی موافقان مطرح می کنند که الحاق به این کنوانسیون در راستای تسهیل پیوستن به سازمان تجارت جهانی است!

    وی در پاسخ به این دسته از موافقان، گفت: اولا ما الان در نقطه پیوستن به تجارت جهانی قرار نداریم ثانیا بررسی های انجام شده نشان می دهد هرگز سازمان تجارت جهانی چنین پیش شرطی برای ایران تعیین و اعلام نکرده است.

     

    الزام قانونی برای پیوستن نداریم

    این استاد دانشگاه، درباره اینکه گفته می شود الحاق به این کنوانسیون یک الزام قانونی است، تصریح کرد: چنین الزامی در هیچ یک از  قوانین مصوب کشور دیده نمی شود و نفس طرح این موضوع در مجلس نشان دهنده این است که الزامی در این زمینه وجود ندارد.

    محمدی همچنین درباره محدودیت بذر به کشور از سوی اروپا در صورت نپیوستن به این کنوانسیون، اظهار کرد: این موضوع بیشتر به ضرر شرکت های خارجی است و محدودیتی برای ایران ندارد.

     

    سود سرشار صادرات بذر به ایران برای کشورهای صادرکننده

    وی ادامه داد: شرکت های بذر خارجی به دلیل سود سرشاری که از صادرات بذر به ایران دارند هرگز چنین محدودیتی برای خود قایل نخواهند شد.

    استاد دانشگاه تهران، گفت: هم اکنون بدون پیوستن ایران به این کنوانسیون هزاران تن بذر محصولات مختلف را به ایران صادر می کنند. محدود شدن واردات بذر، آرزوی به نژادگران  داخلی است.

    وی افزود: دانش و تکنولوژی و نیروی متخصص تولید بذر در کشور در سطح بسیار بالایی وجود دارد. با محدود شدن واردات، بازار کشور در اختیار به نژادگران و تولیدکنندگان بذر داخلی قرار خواهدگرفت و برای ده ها هزار دانش آموخته بیکار کشاورزی نیز اشتغال ایجاد خواهد شد.

    محمدی اضافه کرد: هم اکنون ارقام بسیار پرمحصول و سازگار به شرایط کم آبی در محصولات مختلف مانند گندم، جو، ذرت، کلزا و توسط به نژادگران ایرانی تولید شده و زیر کشت هستند. حتی رکورد تن در هکتار جهانی را نیز شکسته اند. مانند یک رقم جو ایرانی که پانزده تن در هکتار عملکرد دارد.

     

    پذیرش محدودیت های فراوان در ازای هیچ!

    این استاد دانشگاه تهران  با اشاره به معایب این لایحه اظهار کرد: عضویت ایران در کنوانسیون حمایت از ارقام جدید گیاهی(UPOV) به معنای پذیرش محدودیت های فراوان در ازای به دست آوردن هیچ است و مزیتی از این عضویت نصیب کشور نخواهد شد.

    وی اظهار امیدواری کرد که نمایندگان  مجلس مانع از پیوستن ایران به این کنوانسیون شوند.

     

    تاریخچه کنوانسیون حمایت از ارقام جدید گیاهی (UPOV)

    گفتنی است؛ لایحه الحاق ایران به کنوانسیون بین‌المللی حمایت از ارقام جدید گیاهی(upov) که مدتی قبل از سوی دولت به مجلس ارائه شد، در کمسیون کشاورزی مجلس بررسی شده و قرار است در صحن علنی مجلس مطرح و در مورد آن رای گیری شود.

    کنوانسیون حمایت از ارقام جدید گیاهی (UPOV)، تفاهم نامه‌ای که در سال ۱۹۶۱ میلادی توسط چند کشور اروپایی در راستای حمایت از حقوق به نژادگران ایجاد شد. در سال‌های ۱۹۷۸ و ۱۹۹۱ نیز مورد بازنگری و تغییرات اساسی قرار گرفت.

    حتی شرکت‌هایی مانند مونسانتو، شرکت‌های کوچک تر را خریدند تا همه رقبا را از میدان به در کنند. شرکت‌های چند ملیتی تولید بذر توانستند نسخه ۱۹۹۱ کنوانسیون را به نفع خود تدوین کنند.

    این شرکت ها حتی حق تحقیق روی ارقام گیاهی ثبت شده را منوط به پرداخت حق انحصاری خود کردند. هدف اصلی این کار محدود کردن هر چه بیشتر به‌نژادگران مستقل بود.

    همچنین هر نوع ذخیره سازی و تکثیر بذرهای کشاورزی متعلق به شرکت را منوط به مجوز و پرداخت حق انحصاری توسط کشاورزان کردند.

    ایران از سال۱۳۸۲ قصد پیوستن به این کنوانسیون را داشت. در همین راستا قانونی در مجلس به تصویب رسید، آیین نامه های اجرایی به شورای کنوانسیون ارسال شد اما آیین نامه های اجرایی پذیرفته نشدند.

    شایان ذکر است؛ خواسته شورای اتحادیه نیز تصویب نسخه ۱۹۹۱ کنوانسیون در پارلمان ایران و تدوین و اصلاح قوانین داخلی مبتنی بر این نسخه است.