در واقع در کنار نقدهایی که برخی افراد به شاکله کلی گزینههای مطرح شده داشتند و بدون نام بردن قواره مدیریتی و علمی آنها را برای این وزارت ناهمگون میدانستند، بلکه سابقه مدیریتی حتی مختصر در ارگان غیردولتی این حوزه را نیز نداشته و ندارد، ابراز نگرانی آشکار و قطعی نکنند!
در واقع در کنار نقدهایی که برخی افراد به شاکله کلی گزینههای مطرح شده داشتند و بدون نام بردن قواره مدیریتی و علمی آنها را برای این وزارت ناهمگون میدانستند، بلکه سابقه مدیریتی حتی مختصر در ارگان غیردولتی این حوزه را نیز نداشته و ندارد، ابراز نگرانی آشکار و قطعی نکنند!
نگارنده: علیرضا صفاخو – روزنامه نگار
بر اساس برنامهریزیهای انجام شده، عصر امروز پنجشنبه ۱۴ اَمرداد ۱۴۰۰، وزیران کابینه سیزدهم از جمله وزیر جهادکشاورزی به هیات دولت معرفی خواهد شد. وزیری که قرار است در یکی از حساسترین بُرهههای حساس جمهوری اسلامی ایران، پرچم امنیت غذایی آحاد جامعه ایرانی با جمعیت ۶۰ درصد زیر خط فقر را بلند کند. وزیری که باید بتواند در عین ایجاد شوق تولید و اعمال پارامترهای تولید از مزرعه تا سفره آن هم در بخشی که بیشترین فعالان آن سرمایهگذاران خرد و کلان بخش خصوصی هستند، از مداخلات سلیقهای و غیرکارشناسی در قیمتگذاری دستوری، انتصاب مدیران کارنابلد و بیتجربه که حتی با فرض روحیه پرکاری و جهادیگری، اما «سلامت» رفتاری در عدم باج دهی به جریانهای فسادانگیز داشته باشد و در عین جوانی، نداشتن حتی یک شبهه مالی کوچک، آشنایی با تمام زیر و بمها و فراز و نشیبهای کشاورزی و حتی خوشرویی (که این مورد آخر هم جزو الزامات تعامل موفق با مدیرانِ مغموم و سرخورده بخش کشاورزی است) بذر امید را در دل کارکنان پر شمار بدنه جهادکشاورزی و همچنین کشاورزانی که در آستانه سال زراعی کم باران و همچنین اَبَربحرانهای مختلف هستند بکارد تا شاید «کورسوی باقیمانده از حتی یک فرصت تازه» نیز به بنبست نخورد!
در این راستا سه شنبه شب ساعت ۲۱ حدود ۱۰۰ چهره از مدیران دولتی ادوار مختلف و کنونی در جهادکشاورزی؛ مدیران تشکلهای ملی کشاورزی و صنایع غذایی؛ اساتید و پژوهشگران اقتصاد کشاورزی؛ اصحاب رسانه و برخی اعضای ستاد مرکزی کشاورزی ستاد انتخاباتی «ابراهیم رئیسی» در یکی از بیسابقهترین اتاقهای تحلیلی کشاورزی در زیر مجموعه کلاب «رادیو کشاورز» در فضای اپلیکیشن «کلاب هاوس» به عنوان یک پلتفورم صوتی زنده گردهم آمدند و در آن به بررسی ویژگیهایی که وزیر جهادکشاورزی دولت سیزدهم باید داشته باشد پرداختند و در آن آشکارا ضمن نقد برخی ایرادات آشکار نگاه «تک بعدی» به وزیر انتخابی برای یک بخش تخصصی، آنهم در جایگاه متولی تولید غذای ۸۵ میلیون ایرانی؛ خواستار جامعیت دو ویژگی «تخصصی و تجربه مدیریتی در دل بخش کشاورزی» از جمله خود وزارت جهادکشاورزی و تشکلهای مرتبط و همچنین دانش تحصیلی در این رابطه شدند. دل نگرانی دهها سخنران در این جلسه مجازی که پس از ۲ ساعت به دلیل شدت استقبال تا ۳ ساعت تمدید شد و اگر هم برنامه تداوم مییافت، حاضران برای اظهارنظر تا پای طلوع آفتاب کوتاه نمیآمدند، گویای عمق دغدغه جدی آنها نسبت به حضور یک چهره «کاملا» خارج از بخش کشاورزی در راس اتاق فکر و امضاکننده احکام و دستورالعملهای مهم برای سرنوشت میلیونها کشاورز و دهها میلیون مصرف کننده تولیدات آنها بود!
در واقع در کنار نقدهایی که برخی افراد به شاکله کلی گزینههای مطرح شده داشتند و بدون نام بردن قواره مدیریتی و علمی آنها را برای این وزارت ناهمگون میدانستند، اما بدون استثناء از این نیز پرهیز نکردند تا نسبت به زمزمه تلاش برخی برای وزیرکردن فردی که نه تنها تحصیلات کشاورزی و مرتبط ندارد، بلکه سابقه مدیریتی حتی مختصر در ارگان غیردولتی این حوزه را نیز نداشته و ندارد، ابراز نگرانی آشکار و قطعی نکنند!
در این میان اینجانب در واپسین ساعات معرفی وزیر جهادکشاورزی، لازم میدانم به عنوان روزنامهنگار بخش کشاورزی با ۲۱ سال فعالیت تمام وقت در این حوزه، این نکته را به جناب رئیسی به عنوان رئیسجمهوری اسلامی ایران در دوره سیزدهم متذکر گردم که چشم امیدِ آخر بسیاری از کشاورزان، به هر گزینه معرفی شده در ظاهر امر جز تمکین و اطاعت نخواهد بود، اما هرگونه اشتباهی دستکم در خصوص معرفی وزیری خارج از تحصیلات مرتبط کشاورزی، موجب از دست رفتن فرصت طلایی و حساس بازیابی دلخوریها و رنجیدگیهای ناشی از تکبعدی بودن انتخاب وزرای بخش کشاورزی است که یا اسیر وزیرانی صرفا دانشگاهی همچون «صادق خلیلیان» و «کاظم خاوازی» شدند یا وزیرانی که «صرفا» اجرایی و جهادی بودند، نه آشنا به امور بخش کشاورزی همچون «محمود حجتی» که حداقل سابقه یک دوره وزارت راه و ترابری را در کارنامه داشت و هر کار که نکرده باشد در دوره نخست وزارتش، دستکم از پس چالشهای حیدری – نعمتی ادغام وزارتخانههای جهادسازندگی و کشاورزی سابق بر آمده بود. در واقع به نوعی میتوان صدای اعتراض جمیع فعالان جامعه بخش خصوصی کشاورزی و حتی صدای در سکوت و غیرعلنی مدیران دولتی کشاورزی را حداقل در یک خواسته مشترک دانست و آن احترام به دستکم یک خواسته آنهاست و آن هم عدم انتخاب وزیری خارج از بخش کشاورزی است.
پس از تحریر: با این وجود، اینجانب پس از انجام رسالت روزنامهنگاری خود در برگزاری یک دورهمی مجازی بین چهرههای نامداری از بخش کشاورزی و صنایع غذایی (که در واقع باید توسط خود فعالان بزرگوار ستاد کشاورزی آیت الله ابراهیم رئیسی تدارک دیده میشد تا حداقل شخص رئیسجمهوری یا نماینده رسمی وی، شنونده نقطه نظرات آنها باشد)؛ جهت اطلاع آن دسته از بزرگواران که به دلایل متعدد از امکان حضور معذور ماندند و در پیامهای علنی خود، خواستار اطلاع از کلیاتی اظهارات برخی حاضران این جمع شدند، (پیرو اطلاع شرکتکنندگان برای ضبط و درج علنی آن) به انتشار و انعکاس چکیده برخی از آنها مبادرت خواهم ورزید.
