سرمایه های شخصی نیز به نوعی، بخشی از سرمایه های ملی مملکت به شمار می آیند، زمانیکه متولیان امور، صرفاً به منظور بالا بردن نمودار عملکرد سالیانه دستگاه مربوطه، نسبت به صدور مجوزهای مختلف اقدام می نمایند، شاید بد نباشد نگاهی اجمالی به عواقب آن هم داشته باشند. به گزارش پایگاه اطلاع رسانی کشاورزی ایران […]
سرمایه های شخصی نیز به نوعی، بخشی از سرمایه های ملی مملکت به شمار می آیند، زمانیکه متولیان امور، صرفاً به منظور بالا بردن نمودار عملکرد سالیانه دستگاه مربوطه، نسبت به صدور مجوزهای مختلف اقدام می نمایند، شاید بد نباشد نگاهی اجمالی به عواقب آن هم داشته باشند.
به گزارش پایگاه اطلاع رسانی کشاورزی ایران (اگنا)؛ بهرام درانی ، قائم مقام مدیرعامل و مدیر بازرگانی اتحادیه تعاونیهای خوراک دام،طیور و آبزیان کشور در یادداشتی وضعیت خوراک دام طیور و آبزیان کشور را اینطور ترسیم می کند؛ «اکثراً با این تفکر که سرمایه گذار، شخصاً می بایست نسبت به بررسی وضعیت و آینده نگری نوع سرمایه گذاری خود اقدام نماید، بدون توجه به این نکته بوده که این مسئولین رده بالای مملکتی هستند که سیاست گذار اقتصادی مملکت هستند و برای آینده برنامه نویسی می نمایند.
پس باید دور نمای اقتصاد مملکت را در همه زمینه ها پیش بینی و به نوعی نقشه راه را طراحی نمایند که سرمایه گذار هم حداقل امنیت شغلی و مالی را برای سرمایه گذاری خود داشته باشد.
کارخانجات خوراک دام، طیور و آبزیان از زمره این چنین سرمایه گذاری هایی هستند که، آینده که هیچ، حال آنها نیز نامعلوم است.. صدور مجوزهای بیشمار علاوه بر اینکه در هیچ زمینه ای باعث ایجاد کار و اشتغال و تولید پایدار نمی شود بلکه باعث از هم گسیختگی کارخانجات موجود نیز می شود که نمونه بارز آن در اکثر شهرکهای صنعتی کاملاً ملموس و مشهود است..
شهرکهایی که کم از شهرهای جنگ زده ندارند.. سرمایه گذاری های شخصی و ملی بیشماری که بعلت عدم سیاست مشخص در حال فرسودگی است..!! پس بیائید بجای صدور مجوزهای جدید و ایجاد رقابتهای کاذب وخانمانسوز،نظارت را جهت ارتقاء و بهبود کیفیت تولید ، بیشتر کنیم …
در شرایطی که بنا به فرمایش رهبر عزیزمان سال اقتصاد مقاومتی، اقدام و عمل نامگذاری شده، شاید بهتر باشد که با یک بررسی دقیق تر، بجای صدور مجوز و سرمایه گذاری های جدید، نسبت به صدور مجوز مشارکت در کارخانجات و کارگاههای نیمه جان، جهت احیاء آنها اقدام نمود و صدور مجوزهای جدید نیز در صورت نیاز و پس از بررسی کارشناسی در کارگروههای تخصصی و با حضور مدیران اصناف مربوطه انجام شود. کارخانجات خوراک دام، طیور و آبزیان بعلت عدم حمایت های لازم، یا به ورطه تعطیلی کشیده شده و یا در حال کشیده شدن هستند.. اکثر این کارخانجات با حدود کمتر از ۳۰% ظرفیت یک شیفت در حال فعالیت می باشند که با یک نگاه عمیق تر به این فاجعه ، میتوان با تامین سرمایه در گردش و برنامه ریزی کارشناسی و تخصصی، علاوه بر تکمیل ظرفیت یک شیفت، با فعال نمودن شیفت های ۲ و ۳ آنها، علاوه بر تامین نیاز داخلی تا سالیان دراز، امکان تولید کنسانتره جهت صادرات را نیز بطور کامل فراهم نمود.»
