در یکی از روزهای هفته آغازین مرداد ماه وزیر جهاد کشاورزی به همراه شاکله وزارتخانه و چندین معاون و مدیرکل به جشنی دعوت می شوند که میزبانش اتاق بازرگانی صنایع و معادن و کشاورزی است و در این جشن که به جشن ملی تولید شکر نامگذاری می شود، رئیس دفتر ریاست جمهوری نیز حضور دارد. […]
در یکی از روزهای هفته آغازین مرداد ماه وزیر جهاد کشاورزی به همراه شاکله وزارتخانه و چندین معاون و مدیرکل به جشنی دعوت می شوند که میزبانش اتاق بازرگانی صنایع و معادن و کشاورزی است و در این جشن که به جشن ملی تولید شکر نامگذاری می شود، رئیس دفتر ریاست جمهوری نیز حضور دارد. وزیر جهاد کشاورزی از اتاق بازرگانی یعنی آنچه پارلمان بخش خصوصی نام گرفته است لوح تقدیر می گیرد و در سخنرانی های متعدد و تقریبا نزدیک به هم گفته می شود میز ان تولید شکر طی ۱۲۰ سال گذشته تا این اندازه یعنی یک میلیون و ۶۵۰ هزار تن نبوده است. یشان اظهار می دارند که این یک رکورد بی سابقه و یک دستاوردی ملی است.
و لذا شایسته جشنی تحت عنوان جشن ملی شکر است.در این جشن، در متن گفته ها و سخنرانی های برخی از جمله وزیر جهاد کشاورزی و حتی دکتر نهاوندیان بر چند موضوع تاکید می شود که عبارتنداز: ۱ – حمایت رئیس جمهوری ۲ – تعامل مثبت با بخش صنعت ۳ – تلاش کشاورزان ۴ – تعاملات جهانی ۵ – تغییر الگوی کشت از بهاره به پائیزه. البته در کنار این بحث ها، نقدهایی نیز به روش های دولت های نهم و دهم می شود که تعرفه ها را تا حد صفر کاهش داد و این امر موجب می شد واردات شکر در سال ۸۵ به ۲ میلیون و ۵۰۰ هزار تن افزایش و تولید شکر در سال ۸۶ به ۵۰۰ هزارتن تقلیل یافت، به عبارتی و درجمع بندی نهایی می توان عامل ششمی به بسته نظری فوق به نام حمایت های تعرفه ای را نیز به میان آورد. حاصل این دستاورد را باید در قالب نوعی تفکر خلاقانه برای افزایش بهره وری جستجو و ارزیابی کرد که می گوید: کشت بهاره را به پاییزه منتقل کنیم،بذرهای مناسب را با تحقیق در داخل تولید کنیم یا در قالب تعاملات جهانی بر بستر مناسبات بازرگانی عینا موجود در اقتصاد رقابتی میان کشورهای مختلف خریداری کنیم و کشاورزان را ترویج و ترغیب به استفاده از آنها نماییم. مجموعه این شاخص ها که منجر به تحول در کاشت، داشت و برداشت چغندر قند و در نهایت تعامل با کارخانجات قند برای تولید شکر می شود چیزی فراتر از انجام وظیفه توام با فکر و اندیشه به جای انجام کارهای روزمره رفع تکلیفی نیست و حتما توسط یک وزارتخانه تخصصی در قالب دولتی که با شعار تدبیر بر سرکار آمده است، در تمامی بخش های دیگر تولید، از جمله شیلات، گیاهان دارویی، باغبانی و دام و طیور هم میواند انجام گیرد. وقتی یک معاونت زراعت با دانش کافی، تجارب علمی، تخصصی و کاربردی و شناخت از وضعیت اقلیم کشور فکری را دنبال می کند و بر انجام آن مصرانه می ایستد، حاصل آن همین میشود. البته خود این فکر و صاحب آن آنچنان که باید تجلیل نمی شود چونکه جشن هایی از این دست در مقاطع جابجایی دولت و تعیین ترکیب کابینه، سیاسی و سیاسی کاری است.
و اگر نیست که باید به خاطر افزایش قیمت جوجه یک روزه به ۲۷۰۰ تومان که قیمت تمام شده آن ۱۲۵۰ تومان ارزیابی کارشناسی می شود، گوشت مرغ ۸۵۰۰ تومانی، تخم مرغ شانه ای ۱۴هزارو ۷۰۰ تومان، گوشت قرمز گوسفندی با استخوان بالای ۴۵ هزار تومان یعنی هر کیلو گوشت گوسفندی با استخوان و چربی بیش از ۱۲ دلار آمریکا!! و گیلاس ۷ هزار تومانی یا پیاز ۳۵۰۰ تومانی عزای ملی اعلام کرد، به این دلیل عزای ملی که این افزایش قیمت ها موجب بهره مندی کامل کشاورزان از این بازار آشفته نمی شود.مرغدار گوشتی نگران و نا امید و حتی تولید کنندگان جوجه یک روزه یا مرغ مادری ها در اضطراب سقوط قیمت جوجه با حرص و ولع هیچ تعهد، توصیه یا نتیجه جلسات مشترک را نمی پذیرند و عمل نمی کنند. فاکتور می کنند ۱۸۰۰ تومان می دهند ۲۵۰۰ تا ۲۷۰۰ تومان.مرغدار گوشتی زیان دیده، بدهکار و مضطرب هم به امید جبران خسارت های گذشته جوجه را به هر قیمتی، حتی اگر ۳۰۰۰ تومان هم بدهند می خرد.می شود در یک بخش جشن ملی برپا کرد ولی در جای دیگر پاسخگو نبود و با بی خیالی سپری کرد؟
گرچه برگزاری جشنی در اتاق بازرگانی، صنایع و معادن و کشاورزی، بی تاثیر از نفوذ مهندس شریعتمداری نیست که در این اتاق، رئیس مرکز ملی مطالعات راهبرد کشاورزی و آب و در عین حال مشاور وزیر جهاد کشاورزی نیز می باشد. چقدر خوب است این نوع تفکر و اندیشه که برای تولید چغندر قند به کار رفت و نتیجه هم داد، برای دام و طیور کشور نیز که در مخمصه به سر می برد به کار رود و آنگاه جشنی همه جانبه برای کشاورزی کشور برگزار گردد!
آنگاه شاکله وزارتخانه در کنار رئیس اتاق بازرگانی و رئیس دفتر ریاست جمهوری دم بگیرند که:
شکّر شکن شوند همه طوطیان هند زین قند پارسی که به بنگاله میرود
منصور انصاری
