زمزمه های قطع کامل حمایت دولت از کشاورزان به گوش می رسد؟

پس لرزه های اظهار نظر وزیر بهداشت و قسم حضرت عباس

زمزمه های قطع کامل حمایت دولت از کشاورزان به گوش می رسد؟

مولود غلامی

در دومین سال از اجرای اصل اقتصاد مقاومتی که به تولید و اشتغالزایی موسوم شده و دولت تدبیر و امید داعیه دار اجرای این سیاست حاکمیتی در راستای امنیت غذایی و ملی است، گویا کفگیر به ته دیگ خورده است. البته زمزمه های آن نیز از سال گذشته و در ماه های پایانی دولت یازدهم شنیده می شد!

در سال هایی که توجه به تولید بیش از هر زمان دیگری برای حفظ امنیت ملی کشور احساس می شود، نه تنها سیاست های اصل اقتصاد مقاومتی اجرا نشده و تنها به حرف بسنده شد بلکه در برخی موارد نیز مشاهده می شود که عده ای از مدیران و مسئولان امتحان پس داده و ناکارآمد علنا و عملا با آن به مخالفت برخاستند و در اوج ناباوری در دولت دوازدهم به مناصب بالاتر هم ارتقا یافتند و یا در همان پست و مقام باقی ماندند!

طبق اعلام و آمارهای رسمی در کشور، تنها بخشی که رشد اقتصادی داشته و به گفته مقامات عالی رتبه دولتی، ناجی اقتصاد بیمار و ورشکسته ایران بوده، تولیدات بخش کشاورزی است. البته آمارهایی هم از بخش پتروشیمی با محاسبه فروش نفت و مشتقات خام آن اعلام می شود که از دیدگاه اقتصادی پذیرفته نیست و ارزش آماری ندارد.

با این تفاسیر که بخش کشاورزی با تولید ارزش افزوده و رشد نرخ اقتصادی شاکله اقتصاد کشور است و بار دیگر نشان داد که با اندک حمایت دولت همچنان می تواند مزیت اقتصاد و نسخه شفا بخش و معجزه گر آن به ویژه در شرایط بحرانی باشد، انتظار می رفت دولت حمایت های خود را از این بخش در راستای اجرای اصل اقتصاد مقاومتی افزایش دهد.

همان گونه که در بالا اشاره شد، زمزمه های قطع حمایت از تولیدات کشاورزی به ویژه محصولات استراتژیک و کالاهای اساسی از سال گذشته آن هم توسط عالی ترین مقام اقتصادی کشور، محمدباقر نوبخت، رییس سازمان مدیریت و برنامه ریزی و سخنگوی دولت شنیده شد. روزی که نوبخت در برنامه زنده تلویزیونی در رسانه ملی صراحتا اعلام کرد که واردات گندم از تولید داخلی ارزان تر است و دولت بودجه کافی برای خرید گندم کشاورزان ندارد و با لبخند ملیح از کشاورزان عذرخواهی کرد، کشاورزان و تولیدکنندگان باید ماست های شان را کیسه می کردند و دور تولید را خط می کشیدند.

هر چند این موضوع با پرداخت دیرهنگام پول گندمکاران و عذرخواهی وزیر کشاورزی پایان یافت اما امسال دوباره تکرار شد. حالا نه تنها جناب دکتر نوبخت که در دولت دوازدهم نیز برمسند پیشین تکیه زده، زیرکانه و هوشمندانه – که خصیصه اصلی مدیران دولت تدبیر و امید است- از زیر بار مسئولیت و حمایت از تولید ملی و حکم حاکمیتی شانه خالی می کند، بلکه سایر اعضای کابینه از جمله وزیر بهداشت و وزیر کشاورزی نیز هر یک به نوعی بر همین طبل می کوبند و چپ و راست اعلام می کنند دولت پولی ندارد برای خرید محصولات کشاورزان بدهد و همه را اول به حضرت عباس سپس به شیر بی یال و اشکم بخش خصوصی حواله می دهند!

البته وزیر محترم بهداشت پا از گلیم خود درازتر کرده و بر کیفیت گندم کشاورزان فلک زده ایرانی نیز چوب حراج می زند و رک و بی پروا حاصل دسترنج کشاورزانی که بدون حمایت و پشتیبانی، کشور را به خودکفایی رسانده اند، بی کیفیت می داند. این در حالی است که پژوهشگاه های غلات در مراکز دولتی و خصوصی جملگی متفق القول بر مطلوبیت گندم های داخلی صحه می گذارند.

به نظر می رسد جناب هاشمی افزون بر تصدی وزارت بهداشت که باید بر کیفیت آردهایی که سبوس گیری کامل می شوند تا آرد سفید بی خاصیت به نانوایی ها داده شود و سبوس ها را با قیمتی گزاف تر به خورد دام ها بدهند، نظارت کند، ناجی دولت در مواقع ضروری است تا بار اقتصادی دولت را کم کند!

جناب وزیر بهداشت که به حق، پیشگیری را بر درمان ترجیح می دهد باید در این زمینه پاسخگو باشد که در چهار سال اخیر چه میزان از بودجه طرح تحول سلامت را به پیشگیری از بیماری ها و اصول تغذیه سالم خانوارها اختصاص داده است؟ در حالی که شیر مدارس به بهانه بی پولی دولت قطع شده، وزارت بهداشت برای پیشگیری از بیماری چه میزان از بودجه طرح تحول سلامت را به این امر مهم اختصاص داده است؟

چگونه است که درمانگاه های دولتی حاضرند در روستاها کیسه کیسه دارو در اختیار مردم قرار دهند اما وزارت بهداشت حاضر نمی شود بخشی از یارانه های نان مردم را متقبل شود؟

جناب وزیر بهداشت باید بگویند که کدام مرجعی وظیفه نظارت بر آرد و نان کشور را بر عهده دارد و شجاعانه بپذیرند که کیفیت گندم داخلی اگر ۸۰ تا ۹۰ درصد سبوس گیری نشود و به درستی و زیر نظارت های مطلوب انبارداری و حمل و نقل شود، باکیفیت است.

در این میان اما از وزیر کشاورزی که هم در مقام وزارت و هم در شغل جانبی،خود دستی بر آتش کشاورزی دارد، انتظار بیشتری برای حمایت از کشاورزان و گندم کاران می رود هر چند که ایشان نیز عضوی از کابینه دولت هستند و منافع دولت در اولویت است!

تاکید سخنم آنجاست که جناب وزیر کشاورزی گرچه بر کیفیت گندم داخلی صحه گذاشته اما همصدا با دیگران اظهار می کند که این رسم نیست دولت محصولات کشاورزی را بخرد! گفته ایشان درست است البته هیچ دولتی در هیچ کشوری اینگونه کشاورزان و تولیدکنندگانش را بدون حمایت رها نمی کند و تنها سر بزنگاه و زمانی که خود نیاز دارد محصولاتش را نمی خرد. تمامی دولت ها حتی کم توسعه یافته ترین آنها نیز بیشترین حمایت ها و سوبسیدها را به بخش کشاورزی اختصاص می دهند تا قیمت تمام شده کاهش و سود تولیدکننده افزایش یابد، اما در کشور ما رسم چنین نیست.

حالا قرار است از سال آینده خرید گندم را نیز به بخش خصوصی که یک درصد اختیارات را ندارد و در هیچ کجای اقتصاد کشور به بازی گرفته نمی شود، بدهند! در این صورت کشاورزان و گندمکارانی که تا کنون گلایه از پرداخت دیرهنگام پول شان را داشتند، حساب شان با کرام الکاتبین خواهد بود!