گمان نمی کنم روزی از زندگی ام بگذرد که با شگفتی تازه ای به معجزه طبیعت ننگرم.در گوشه وکنارها این معجزه را می توان دید.
گمان نمی کنم روزی از زندگی ام بگذرد که با شگفتی تازه ای به معجزه طبیعت ننگرم.در گوشه وکنارها این معجزه را می توان دید.
نویسنده:علیرضا کیهان پور – کارشناس رسانه ای حوزه شیلات
بخش نخست
گمان نمی کنم روزی از زندگی ام بگذرد که با شگفتی تازه ای به معجزه طبیعت ننگرم.در گوشه وکنارها این معجزه را می توان دید.
شاید فقط سایه ای روی دامنه کوه باشد یا برگ درختی که نمناک از شبنم درحال درخشش است، یا پرتو خورشیدی که از میان شاخ وبرگ درختان می تابد؛ من همیشه عشق ویژه ای به دریا داشته ام…
چه راز آمیز است دریا!!! چه تنوع بی اندازه ای که هرگز مانند قبل نیست.
هرگز از این لحظه تا لحظه بعد ،همیشه در حال تغییر است وهمیشه در حال تبدیل شدن به چیزی متفاوت وتازه تر…
ماهی وماهیگیری از زمان های بسیار قدیم،منبع بسیار مهم تامین غذا ودرآمد برای مردم وگروه های مرتبط با ماهیگیری به شمار رفته وچنین تصور می شد که ثروت وذخایر آبزی هدیه بی پایان طبیعت است.
بااین حال آگاهی وتحولات شگرف پس از جنگ جهانی دوم این باور تاریخی جای خود را به این حقیقت داد که گرچه ذخایر آبزی تجدیدشونده هستند لیکن میزان آن نا محدود نیست وچنانچه بخواهیم نقش آن را در امنیت تغذیه ایورشد اقتصادی ورفاهی جمعیت روز افزون جهان همچنان پایدار نگه داریم،باید مدیریت مناسبی برای حفاظت این ذخایر طراحی و اعمال نماییم.
ایجاد مفهوم منطقه انحصاری-اقتصادی(EEZ)درسال ۱۹۸۲ میلادی طی تدوین کنوانسیون سازمان ملل متحد در زمینه حقوق دریاها، چارچوب بهتری را برای مدیریت منابع دریایی فراهم آورد.
این رژیم جدید قانونی به کشورهای ساحلی،حقوق ومسوولیت هایی برای اعمال مدیریت ذخایر آبزی در درون محدوده انحصاری واقتصادی خود ارایه نمود که حدود ۹۰درصد از کل نواحی ماهیگیری دریایی جهان را در بر می گرفت.
تعمیم حاکمیت ملی کشورها به این طریق،گامی ضروری لیکن ناکافی برای مدیریت موثر وتوسعه پایدار فعالیت های شیلاتی محسوب می شد.
در سال های اخیر ماهیگیری جهان به بخشی از صنعت غذایی تبدیل شد که دارای رشدی پویا ومتکی به عوامل بازار بود وکشورهای ساحلی با انجام سرمایه گذاری در امور ناوگان جدید ماهیگیری وکارخانه های فرآوری سعی کردند با بهره گیری از این موقعیت جدید پاسخگوی رشد فزاینده تقاضا برای مصرف آبزیان وفرآورده های آبزی باشند.
با این حال در اواخر دهه هشتاد میلادی مشخص شد که ذخایر آبزی قادر به تحمل چنین توسعه سریع وبهره برداری بی رویه نیست.لذا نیاز شدیدی برای یافتن راه های جدید مدیریت ماهیگیری احساس شد که در بردارنده ملاحظات زیست محیطی ومساله حفظ ذخایر شد.
این سرعت شتابان بهره برداری بی رویه از ذخایر آبزیان الان به نقطه ای رسیده که به نظر می رسد که هزاران قلاب در جستجوی یک ماهی هستند وراستی آزمایی سازمان های مسوول جهانی در مورد رهاسازی وبازسازی ذخایر آبزیان دریاها خط بطلانی بر مصاحبه ها وارایه گزارشات مسوولان خواهد کشید واگر چنین نیست این یک ماهی وهزاران قلاب پس چیست؟؟؟!.
در بخش آتی این مقاله مستندات ارایه خواهد شد.
ان شاءا…
