مدیرکل دفتر امور میگو سازمان شیلات ایران از تولید جلبک پرورشی در کشور خبرد داد که زمینه کاهش وابستگی به نهاده‌های وارداتی با مصرف جلبک در خوراک دام و آبزیان را فراهم می کند.
مهرداد محمدی دوست افزود: تولید جلبک پرورشی اسپیرولینا در کشور با ظرفیت ارزآوری سالانه یک میلیون و ۵۴۰ هزار دلار، علاوه بر ایجاد ارزش افزوده در صنعت شیلات با تامین بخشی از نیازهای صنایع دام، طیور و آبزیان به کاهش وابستگی به نهاده‌های وارداتی کمک می‌کند.
مدیرکل دفتر امور میگو سازمان شیلات ایران اظهارداشت: تا پایان سال ۱۴۰۴ تولید خمیر جلبکی به ۴۶۱.۵ تن رسیده و در این مدت، سطح زیر کشت اسمی، شامل اراضی تخصیص‌یافته، ۱۱۲ هکتار و سطح زیر کشت فعال ۳.۲ هکتار بوده است.
وی گفت: جلبک در سال ۱۴۰۴ حدود ۰.۰۸۱ درصد از کل تولید آبزی‌پروری ایران را به خود اختصاص داده است.
محمدی دوست ادامه داد: بر اساس برآوردهای اعلام‌شده، تولید ۷۷ تن پودر خشک جلبک اسپیرولینا با حداقل قیمت هر کیلوگرم ۲۰ دلار، ظرفیت ارزآوری یک میلیون و ۵۴۰ هزار دلاری، معادل حدود ۳۰۸ میلیارد تومان را دارد.
مدیرکل دفتر امور میگو سازمان شیلات ایران در مورد مزایای مصرف جلبک ها گفت: جلبک‌ها به دلیل برخورداری از پروتئین، اسیدهای آمینه ضروری، اسیدهای چرب مفید امگا ۳، مواد معدنی، ویتامین‌ها به‌ویژه ویتامین‌های گروه B و ترکیبات زیست‌فعال، ظرفیت قابل توجهی برای استفاده در تولید خوراک دام، طیور و آبزیان دارند.
وی تصریح کرد: برحسب نوع گونه و محصول نهایی، جلبک می‌تواند حدود سه تا پنج درصد جیره غذایی دام، طیور و آبزیان را تشکیل دهد و در برخی کاربردهای صنعت دام و طیور، این میزان تا ۱۰ درصد خوراک نیز قابل افزایش است.
محمدی دوست با اشاره به نقش جلبک در بهبود کیفیت خوراک و ارتقای سلامت دام، طیور و آبزیان اذعان داشت: استفاده از جلبک به‌عنوان غذای زنده در مراحل لاروی آبزیان، به دلیل تمایل تغذیه‌ای و تأثیر آن بر تقویت سیستم ایمنی و قدرت شکارگری، اهمیت ویژه‌ای دارد.
وی ادامه داد: توسعه تولید و فرآوری جلبک در کشور می‌تواند زمینه تامین بخشی از نیاز صنایع دام، طیور و آبزیان از منابع داخلی، کاهش وابستگی به نهاده‌های وارداتی و افزایش ارزش افزوده در تولید خوراک را فراهم کند.
مدیرکل دفتر امور میگو سازمان شیلات ایران گفت: تولید پودر جلبک، رنگدانه‌های طبیعی، روغن‌های غنی از امگا ۳ و مواد اولیه مکمل‌های خوراک از جمله ظرفیت‌های این حوزه به شمار می‌رود.
توسعه کشت جلبک در منابع آبی شور و نامتعارف
محمدی‌دوست با بیان این که پرورش جلبک در منابع آبی شیرین، شور، لب‌شور و نامتعارف امکان‌پذیر است، خاطرنشان کرد: با توجه به قرار گرفتن ایران در کمربند خشک جهانی و محدودیت منابع آب شیرین، استفاده از منابع آب شیرین غیرشرب در اولویت قرار دارد و توسعه پرورش جلبک در آب‌های شور، لب‌شور و منابع آبی نامتعارف نیز در راستای سیاست‌های توسعه دریامحور و اسناد بالادستی در دستور کار سازمان شیلات ایران قرار گرفته است.
وی افزود: در حال حاضر تولید ریزجلبک اسپیرولینا در ۹ استان کشور شامل آذربایجان شرقی، بوشهر، هرمزگان، گیلان، مازندران، اصفهان، فارس، مرکزی و یزد انجام می‌شود؛ هرچند ظرفیت پرورش جلبک با توجه به نوع گونه و شرایط محیطی، در سایر مناطق کشور نیز وجود دارد.
مدیرکل دفتر امور میگو سازمان شیلات ایران افزایش سطح زیر کشت و توسعه مزارع پرورش اسپیرولینا را از اقدامات شاخص این حوزه برشمرد و گفت: تولید زیست‌توده غنی از پروتئین برای استفاده در صنایع غذایی، دارویی و خوراک دام و آبزیان، از اهداف توسعه این مزارع است.
وی بومی‌سازی فناوری تولید و کشت ریزجلبک‌ها در سامانه های عمودی و افقی از جمله کشت روباز و انواع فتوبیوراکتورها را از دیگر اقدامات مهم دانست و افزود: این فناوری‌ها امکان مدیریت و کنترل بهتر نور، دما، مواد مغذی و کیفیت آب را فراهم می‌کنند و در افزایش بهره‌وری تولید نقش دارند.
محمدی‌دوست توسعه تحقیقات زیستی را از دیگر محورهای این حوزه عنوان کرد و اظهار داشت: شناسایی گونه‌های بومی، بهینه‌سازی محیط کشت، اصلاح شرایط رشد و بررسی کاربردهای ریزجلبک‌ها در تولید رنگدانه‌ها، ترکیبات زیست‌فعال و مواد اولیه صنایع غذایی، دارویی، آرایشی و بهداشتی از جمله زمینه‌های پژوهشی مورد توجه است.
وی تکمیل زنجیره ارزش و فرآوری را نیز ضروری دانست و تصریح کرد: توسعه روش‌های برداشت، آبگیری، خشک‌کردن، پودرکردن و بسته‌بندی جلبک، زمینه عبور از خام‌فروشی و حرکت به سمت تولید محصولات فرآوری شده با ارزش افزوده بالاتر را فراهم می‌کند.
