امروز در تقویم جهانی به نام روز جهانی سرطان نامگذاری شده است. روزی که در آن سازمانها و نهادهای دولتی و غیردولتی با اجرای برنامههای مختلف این بیماری قرن را به یاد جهانیان میآورند و تلاش میکنند گوشهای از مشکلات زندگی مبتلایان به این بیماری را به بقیه گوشزد کنند. در این بین زندگی کودکان […]
امروز در تقویم جهانی به نام روز جهانی سرطان نامگذاری شده است. روزی که در آن سازمانها و نهادهای دولتی و غیردولتی با اجرای برنامههای مختلف این بیماری قرن را به یاد جهانیان میآورند و تلاش میکنند گوشهای از مشکلات زندگی مبتلایان به این بیماری را به بقیه گوشزد کنند. در این بین زندگی کودکان مبتلا به این بیماری روایتی متفاوت دارد که در کشورهای در حال توسعهای نظیر کشور ما نیازمند توجه و عطوفت بیشتری است. این مساله به ویژه با توجه به اینکه ۸۵ درصد کودکان مبتلا به این بیماری شانس بهبود دارند و در کشور ما تنها ۵۰ درصد آنها درمان میشوند، اهمیت بیشتری پیدا میکند. به همین دلیل نقش شعار «ما میتوانیم، من میتوانم» که سازمان جهانی سرطان و سازمان جهانی بهداشت برای روز جهانی سرطان تعیین کردهاند بیشتر میشود.
به گزارش پایگاه اطلاع رسانی کشاورزی ایران (اگنا)،به نقل از آرمان، رشد غیرعادی سلولهای بدن به بیماریای مبدل میشود که نامش را سرطان گذاشتهاند. ۴ فوریه، مصادف با ۱۵ بهمن در تقویم شمسی ما به نام روز جهانی سرطان نامگذاری شده است. انجمن جهانی سرطان و سازمان جهانی بهداشت همهساله در این روز برنامهها و شعارهایی برای مبارزه با سرطان در نظر میگیرند که شعار «ما میتوانیم – من میتوانم» (We can- I can) از سوی این انجمن و سازمان برای سالهای ۲۰۱۶ تا ۲۰۱۸ انتخاب شده است. هدف از انتخاب این شعار، مشارکت فردی و گروهی در مقابله با سرطان بوده است. در حال حاضر در دنیا رقمی بالای ۱۴ میلیون نفر به این بیماری مبتلا هستند و هر ساله هم به تعداد مبتلایان به این بیماری افزوده میشود، سالانه حدود هشت میلیون نفر جان خود را در اثر ابتلا به این بیماری از دست میدهند و پیشبینی میشود تا سال ۲۰۳۰ این آمار به ۱۳ میلیون هم برسد. در ایران طبق آخرین آمار اعلام شده، هر سال از هر ۱۰۰ هزار نفر، ۱۴۵ نفر به سرطان مبتلا میشوند که دو هزار میلیارد تومان هزینه آن است و با توجه به روند افزایشی آن و مولفه سن و سالمندی توجه جدی به این بیماری از ضرورتهاست.
دستانی که سخنگو میشوند
یکی از حرکتهای متفاوت در ۴ فوریه امسال راهاندازی کمپین «دستان سخنگو» از سوی انجمن جهانی سرطان با هدف حمایت از بیماران سرطانی و تمامی اقدامات برای مبارزه با این بیماری است. انجمن جهانی سرطان از تمام حامیان مبارزه با این بیماری خواسته است که شعار «ما میتوانیم – من میتوانم» را روی کف دست خود بنویسند، از آن عکس بگیرند و در شبکههای مجازی منتشر کنند تا این انجمن بعد از جمعآوری تصاویر، آنها را روی «دیوار حمایت» در سایت www. world cancer day. org به نمایش بگذارد. هدف از این کمپین، حمایت از بیماران سرطانی و پشتیبانی از تمام اقداماتی است که با ابتلا به سرطان مبارزه میکنند. تلاشهایی که برای آگاهیبخشی در زمینه بیماری سرطان میشوند زمانی اهمیت بیشتری پیدا میکنند که بدانیم سبک زندگی و عوامل محیطی، عامل ۷۰ تا ۹۰ درصد انواع سرطان است. با توجه به اینکه عصر حاضر به عصر رسانه و نشانهها مبدل شده، نقش حرکات نمادین در این زمینه بیشتر از هر اقدام دیگر است. به همین دلیل «دستان سخنگو» میتوانند «ما میتوانیم – من میتوانم» را از حالت شعاری خارج کنند و صورت واقعی ببخشند.
«روبان نارنجی» نیازمند توجه بیشتر است
نشانههای مختلفی برای سرطانهای مختلف در دنیا مرسوم شده است، یکی از این نمادها «روبان نارنجی» است که برای سرطان کودکان در نظر گرفته شده است. این روبان نارنجی با توجه به رشد چشمگیری که در کشور ما دارد نیازمند توجه بیشتری است. سالانه سه تا چهار کودک از هر ۱۰۰ هزار کودک در جهان به انواع سرطانها مبتلا میشوند که در این میان سرطانهای لوسمی، لنفوم و مغز شایعترین آنها هستند. رجوع به آمار بومی سرطان در کشور ما نشان میدهد که سالانه ۱۰۰ تا ۱۱۰ هزار نفر به سرطان مبتلا میشوند که از این رقم حدود سه هزار و ۵۰۰ نفر آنها زیر ۱۵ سال هستند. سالانه بیش از ۳۰ هزار نفر در کشور ما در اثر این بیماری جان خود را از دست میدهند. وجود همین آمارهای نگرانکننده باعث شده که مسئولان هم در زمینه رشد سرطان در کشور هشدار دهند. اسماعیل اکبری، رئیس مرکز تحقیقات سرطان کشور گفت: «رشد این بیماری در هیچ کشوری مثل ایران نیست. باوجود آنکه امید به زندگی در کشور در حال افزایش است اما وضعیت سایر متغیرهای محیطی چندان مطلوب نیست. مسائل اجتماعی و روانی و استرسها هم در این مساله دخیل هستند».
هزینههای کمرشکن سرطان
بر اساس آخرین بررسیها ۱۴ درصد سرطانها در کشور مربوط به سرطان کودکان میشود و متاسفانه مرگ ناشی از آن در کشور بسیار بیشتر از کشورهای غربی است. شایعترین نوع سرطان در کودکان، سرطان خون است. با اینکه سرطان کودکان در همه جای دنیا شبیه هم است اما به دلیل اختلافاتی که در درمان وجود دارد آمار تلفات آن در نقاط مختلف با یکدیگر متفاوت است. حدود ۵۰ درصد سرطانهای کودکان در ایران به مرگ منجر میشود، در حالی که این آمار در دنیا حدود ۳۰ درصد است. به طور کلی متوسط شانس درمان انواع سرطانهای کودکان در جهان حدود ۸۵ درصد تخمین زده میشود، اما در کشور ما شانس مداوای این کودکان بین ۵۰ تا ۶۰ درصد است. هزینههای درمان سرطان کودکان یکی از مشکلات مهم خانوادههاست که با وجود حمایتهایی که نهادهای خیریه و بیمهها از آنها میکنند باز هم هزینههای آن میتواند برای خانوادهها کمرشکن باشد. چهار ماه قبل، رئیس سازمان نظام پزشکی کشور درمان سرطان در کودکان را گران دانست و گفت: «از آنجایی که در درمان سرطان کودکان نیاز به تجهیزات، داروهای جدید، روشهای تشخیصی و درمانی جدید و آزمایشات متعدد وجود دارد درمان نیز گران میشود.» علیرضا زالی با تاکید بر اینکه بالغ بر ۸۵ درصد سرطانهای خون کودکان درمانپذیر است، گفت: «البته بحث پیشگیری از سرطان کودکان کمی پیچیده است، چرا که عواملی در زمینه محیطی برای سرطان کودکان شناخته شده است که قطعی نیستند.» اما این گرانی که رئیس سازمان نظام پزشکی از آن صحبت میکند چندان رقم کوچکی هم نیست. آنگونه که حسن ابوالقاسمی، رئیس انجمن خون و سرطان کودکان ایران گفت: «هزینههای درمان سرطان به مدت بستری و شرایط بیمار بستگی دارد، اگر بیمار به پیوند مغز استخوان نیاز داشته و بیماری در مراحل اولیه یا عودکننده باشد، هزینهها تا ۲۰۰ میلیون تومان بالا میرود.» حتی یک چهارم این رقم هم برای یک خانواده طبقه متوسط جامعه میتواند رقم بزرگی باشد چه برسد به یک هزینه ۲۰۰ میلیونی.
سرطان در کشور ما «علتیابی» شود
یک عضو کمیسیون بهداشت و درمان مجلس یافتن علتهای سرطان را یک راه موثر در پیشگیری از سرطان میداند و میگوید: یافتن علتهای سرطان علاوه بر تأثیری که در پیشگیری از این بیماری دارد بر شناسایی به موقع آن در مبتلایان هم تأثیر دارد و همین باعث میشود راههای درمان هم افزایش یابند.
عبدالرحمان رستمیان عوامل سرطان را به دو دسته عوامل شناخته شده و عوامل شناخته نشده تقسیم میکند و میافزاید: باید درباره عوامل شناخته شده که تأثیر آنها در این بیماری به اثبات رسیده است تلاش کنیم که خود را از آنها دور نگه داریم. او بر مساله تشخیص و درمان به موقع تأکید میکند و ادامه میدهد: در سراسر دنیا تستهایی وجود دارند که با انجام دادن آنها در مقاطع زمانی مشخص میتوان به تشخیص به موقع سرطان یاری رساند.
او به ایجاد امکانات درمان برای مردم اشاره میکند و میگوید: باید یک پوشش متوازن درمانی در کشور ما وجود داشته باشد. از آنجایی که جراحی، شیمی درمانی و رادیوتراپی سه راه مهم درمان سرطان هستند باید در نقاط مختلف کشور این امکانات توسعه داده شوند. نبود این امکانات در استانهای مختلف باعث شده که بسیاری از مردم برای دسترسی به امکانات درمانی مجبور شوند که به تهران بیایند.
رستمیان به نقش خیران در کمک به بیماران سرطانی اشاره میکند و تأکید میکند: با توجه به اینکه حس همکاری در سازمانهای خیریه بالاست میتوانند نقش زیادی در بهبود شرایط مبتلایان به این بیماری داشته باشند. این مساله در کشور ما با توجه به فرهنگ مذهبی و معنوی که وجود دارد اهمیت بیشتری پیدا میکند.
با ورود خیران به این حوزه میتوان امکانات مورد نیاز بیماران سرطانی را به موقع در اختیار آنها گذاشت. او با بیان اینکه دولت به تنهایی نمیتواند تمامی امکانات را در اختیار بیماران بگذارد، میگوید: اگر در زمینه فراهم کردن امکانات برای افراد مبتلا به سرطان، دولت به تنهایی فعالیت داشته باشد، اجرای برنامهها یک دوره طولانی زمانی میبرد، در حالی که با ورود سایر سازمانها و به ویژه سازمانهای خیریه به مساله سرطان برنامههای مورد نیاز در مدتی کوتاهتر و با بازدهی بیشتری به ثمر خواهند نشست.
