آیا محمد علی شاعری برای شهرت آمده است یا برای عُسرت کشاورزی کشور؟

منصور انصاری ، مدیر و دبیرمجله دامپروران در یادداشتی  به بررسی کارایی کمیسیون های کشاورزی مجلس در ۱۰ دوره گذشته پرداخته است و از نمایندگان کمیسیون های کشاورزی و به ویژه شاعری که سودای شهرت دارد تا دغدغه کشاورزی؛ انتقاد کرده است.

به گزارش پایگاه اطلاع رسانی کشاورزی ایران (اگنا)؛  متن این یاداشت بدین شرح است. «هنوز وارد ۶۰ سال سن نشده است، در سال ۱۳۵۶ دیپلم می گیرد و همان سال برای ادامه تحصیل در رشته مهندسی علوم کشاورزی وارد دانشگاه مازندران می شود. این در حالی است که از ۱۳۵۸ با جهاد سازندگی همکاری خود را آغاز کرده است و در حین کاری پر مشغله و ۸ سال بعد از اتمام دوره مهندسی، تحصیلات خود را در دانشگاه تربیت مدرس  ادامه می دهد و در سال ۱۳۷۱ کارشناسی ارشد خود را کسب می کند.

شاعری در ادامه باز هم در حالی که در شغل های متعدد و متفاوت دولتی جابجا می‌شود، در سال ۱۳۷۳ برای اخذ دکترای تخصصی رشته علوم کشاورزی در دانشگاه علوم و تحقیقات تهران پذیرفته می شود ودر سال ۱۳۷۷ فارغ التحصیل می ‌شود.

در همین ایام یعنی در فاصله سا‌ل های ۱۳۵۸ که وارد جهاد سازندگی می‌شود تا زمانی که در کسوت مدیرکلی منابع طبیعی استان گلستان، معاونت جهاد سازندگی مازندران، قائم مقامی رئیس سازمان جنگل‌ها و مراتع کشور در ستاد شمال( چالوس) و همچنین به عنوان شهردار منطقه ۲۲ تهران و ریاست محیط زیست شهرداری تهران  فعالیت می کرده است؛  همزمان مشغول تحصیل هم بوده است.

شاعری مدام در سمت های مختلف دولتی و غیر دولتی جابه جا شده است

گفته میشود  رییس کمیسیون کشاورزی مجلس این امکان را داشته است که سمت‌های دولتی و غیر دولتی را متناسب با دوره های تحصیلی خود انتخاب کند. البته  شاعری حتی به وزارت کشور به عنوان معاون وزیر هم می‌رود، معاون وزیر جهاد کشاورزی هم می شود و شغل‌های متعدد دیگری را هم تجربه کرده است.

اینک  محمد علی شاعری در شرایطی نماینده مردم  در مجلس دهم و البته رئیس کمیسیون کشاورزی مجلس شده است  که کشاورزی کشور به رغم موفقیت‌های بی سابقه و بسیار هنوز در حوزه اقتصاد درمراحل عسرت به سر می‌برد و این بخش هنوز نتوانسته است جایگاه واقعی خود  را نسبت به سهم بزرگی که در اقتصاد کلان کشور  دارد ؛ بدست آورد. این عدم موفقیت ها در حالی است که رئیس جمهوری، معاون اول وی و همچنین حجتی برای جبران غفلت‌های تاریخی بخش کشاورزی  فعالیت های چششمگیری انجام داده اند.

در واقع بررسی در اقتصاد کلان  در هر یک ازبخش‌های کشاورزی که در تامین ثروت ملی و ارزش افزودهGDP نقش دارند؛ نشان می دهد ؛کشاورزی و کشاورزان کشور مظلوم واقع شده‌اند و عدالت درمورد آنان رعایت نشده است.

کشاورزی در مجموع شاخص های تعریف شده حداقل ۱۴ درصد از  بخش اقتصاد کلان را  به خود اختصاص داده است، اما در هیچ یک از عرصه‌ها اعم از اعتبارات، تسهیلات، بودجه و امکانات حتی نصف این میزان هم به این بخش تعلق نگرفته است؛  و به طور کلی گفته می‌شود حداکثر ۴ درصد از کل موارد فوق در اقتصاد کلان به  بخش کشاورزی اختصاص می یابد.

کمسیون کشاورزی در هیچ دوره ای مدافع واقعی  کشاورزی کشور نبوده است

کشاورزی حتی در شاخص‌های دیگر، مانند جایگاه آن در سایر قوا از جمله قوه مقننه بسیار کمتر مورد توجه است کما اینکه از دیرباز تاکنون، نمایندگان قدرتمند و با نفوذ به کمیسیون کشاورزی نرفته و نمی‌روند و مدیریت یا آیین‌نامه‌ای نیز وجود ندارد که «کمیسیون کشاورزی، منابع طبیعی و آب» مجلس با حضور نمایندگان با نفوذ الزاما تقویت شود و در تمامی دوران‌  مجالس پیشین این کمیسیون هرگز در جایگاه مدافعی قوی از کشاورزی کشور از نظر نظری و عملی قرار نگرفته است .

غالبا نمایندگان این کمیسیون رای محور هستند و به صورت تام و تمام به حوزه‌های انتخابیه خود در جزء توجه دارند و بیشتر خبرزده و دنبال انعکاس تصویرشان در صدا و سیما هستند و کار زیادی به ساختار کلان کشاورزی کشور ندارند و حتی شده، به اخبار سست و عامیانه نادرست همانند مرغ هورمون دار و وجود آرسنیک در برنج‌های خارجی و شایعاتی از این دست که پایه و مایه عام و غیر تخصصی دارند دامن می‌زنند که اسمشان در روزنامه‌ها و یا سایر خبرگزاری‌ها انعکاس یابد.

کمیسیون کشاورزی دهم فقط هنگام یک معرکه خبری وارد  میدان می شود

شاعری به رغم اینکه کم و بیش در رشته کشاورزی یا محیط زیست تحصیل کرده‌است، صاحب نظر یا نظریه پرداز در کشاورزی نبوده و نیست و تنها این کمیسیون زمانی وارد معرکه خبری می شوند که یک موضوع کشاورزی سوژه رسانه ها شود. این گروه غالبا بدون اینکه بدانند به نفع کشاورزی سخن می‌گویند یا خیر، ملعبه دست رسانه‌ها و خبرهای جناحی می‌شوند. اگر این تحلیل را باور ندارید در اولین نشست کمیسیون جدید، موضوع پژوهشی را در باره نمایندگان کمیسیون کشاورزی مجلس و رسانه‌ها طی ده سال گذشته در دستورکار قرار دهید و به پژوهش های مجلس ارائه دهید، نتیجه آن برای خودتان، مجلس، دولت و مردم درس‌آموز خواهد بود.

ضعف این نمایندگان در طول ادوار گذشته تا آنجا بوده است که اگر فشارهای متعدد افکار عمومی و البته بعضی از مجلات تخصصی بخش کشاورزی نبود و از اجرا نشدن قوانینی مانند نظام  جامع دامپروری و قانون موسوم به انتزاع یا افزایش بهره‌وری که تصویب شده  و به دولت هم ابلاغ شده،  گلایه نمی کردند؛ آن ها باز هم هیچ عکس العملی نشان نمی دادند و در این باره حتی یک بار هیچ مسئول یا وزیری را مورد پرسش قرار نداده‌اند تا این پرسش را مطرح شود  که چرا مفاد این قانون از صدر تا ذیل اجرا نمی‌شود.

اسستیضاح یا پرسش طرحی که فقط برای رای آوردن در مرحله بعد جدی پیگیری می شد

استیضاح‌ یا پرسشی اگر هم بوده است مربوط به حوزه انتخابیه آن نماینده  در سال‌های آخر دوره مجالس بوده و ابعاد ملی را در پی  نداشته است که غالبا این نوع برخوردها برای امتیازگیری و کسب رای مجدد از حوزه‌های انتخابیه اتفاق افتاد است.

مصادیق فراوانی برای کارایی نداشتن کمیسیون تخصصی کشاورزی در مجلس وجود دارد که  از  آن جمله می توان به  حکایت «یقه درانی یا سینه چاکی» معاون  پارلمانی وزیر جهاد کشاورزی در مجلس اشاره کرد. اگر هم در سطوح کلان کشاورزی موضوعاتی از سوی این کمیسیون‌ها مطرح شده است در انتها به ناکجاآباد و قاچاق دام و قضایایی از این دست انجامیده است که حکایت ها را همه میدانند وگفتن ندارد.

اعضای این کمیسیون در ادوار گذشته نتوانسته یا نخواسته‌اند خود را به قد و اندازه کشاورزی کشور برسانند و برعکس  همیشه در پس شایعات و اخبار و موضوعات زودگذر و غیر ماندگار حرکت کرده‌اند.

اعضای کمیسیون های کشاورزی در۱۵ سال گذشته حتی یک مقاله در مجلات تخصصی نداشتند

مرغ و تخم مرغ و گوشت قرمز و شیر و برنج و حبوبات و … را وقتی که قیمت آنها به زعم آنان بالا رفته خبری کرده‌اند ولی کمتر به ریشه‌های تولیدات کشاورزی و دامپروری و بحران‌های درونی آنها توجه داشته‌اند. در واقع می‌توان به جرات گفت طی ۱۵ سال گذشته هیچکدام از نمایندگان کمیسیون های کشاورزی مجلس در هیچ مجله تخصصی جدی  ییا حتی مجلات دیگریک مقاله تحلیلی مشروح توأم با دیدگاه و نقطه نظر یا چیزی شبیه به این نداشته‌اند.

وقتی کمیسیون کشاورزی مجلس ارتباطی با مجله های تخصصی کشاورزی ندارد 

غالبا این نمایندگان گوش خوابانده‌اند که خبری در مورد یک کالای کشاورزی در صدر قرار بگیرد تا آنان نیز خود را به سوژه برسانند و نخودی در آش بیندازند و بگویند ما هم در پختن این آش ایفای نقش کرده‌ایم. این نمایندگان برعکس سایر نمایندگان کمیسیون های مجلس که با مطبوعات تخصصی بخش خودشان ارتباط منظم و سازمان یافته دارند و در تعاملی دو سویه بسیاری از مفاهیم و مسائل را در سطح ملی به جامعه مخاطب خود می رسانند؛ ارتباطی با ۵۰ مجله تخصصی بخش کشاورزی نداشته و ندارند.

کمیسیونی که با مخاطب ارتباط سازنده ندارد سنگری بی دفاع است

طبعا چنین کمیسیونی که ارتباطی زنده، ارگانیک، مضمونی، سازمان یافته و سراسری با جامعه مخاطبان خود یعنی کشاورزان کشور ندارد، به عنوان کمیسیونی بی سنگر که قدرت دفاعی ندارد تلقی می شود و به مثابه پاره سنگی در کشمش‌های اجتناب ناپذیر جناحی مجلس مورد استفاده قرار می گیرد و وسیله ای می شود برای تحقق برنامه‌های سایر کمیسیون‌های مجلس و همین اتفاق باعث می شود این کمیسیون از ایفای نقش واقعی خود یعنی دفاع از کیان کشاورزی کشور و کشاورزان در سطح کلان غافل ‌شود.

شاعری رییس کمیسیون کشاورزی مجلس سودای شهرت دارد نه دغدغه کشاورزی

ذکر مصادیق متعدد در حوزه این نوشته نمی‌گنجد، ولی همه این مطالب را گفتیم تا بهب این مطلب مهم س بپردازیم. باید گفت به نظر نمی‌رسد دکتر محمد علی شاعری  که وصفش در مطلع این مطلب آمد، دلسوختۀ عُسرت کشاورزی کشور باشد، بلکه گویا؛ سودای شهرت و البته وزارت در دولت آینده، چه روحانی باشد و چه نباشد را دارد؛ زیرا هر چند فرهیخته کشاورزی است اما در ابتدا، حضور و ظهور خود را در صدا و سیما و با طرح سطحی چند موضوع عامه پسند، تکراری وکسالت‌آور همچون خشک شدن دشت‌ها، بروز ریزگردها و قضایایی از این دست که الزاما موضوعات درونی کشاورزی کشور نیستند اعلام کرد.

این موضوعات بالغ بر ۱۰ سال است که در دشوارترین شرایط کار مطبوعاتی توسط بعضی مجلات تخصصی مطرح شده اند. در آن هنگام  شاعری که پست دولتی داشت و می‌توانست با صدای بلندتر به آنان بپردازد، نپرداخت و نگفت، حالا دیگر تکرار این موضوعات، بدون ارائه راه حل، برنامه و یا پیشنهاد برای تصویب قوانین جدید چه دردی از کشاورزی کشور را دوا می‌کند؟ گرچه ممکن است این قضاوت ها زود هنگام باشد ولی باید گفت «سالی که نکوست از بهارش پیداست»! به نظر می رسد شاعری هم برای بهبود  وضعیت کشاورزی کشور به مجلس و به ویژه به کمیسیون کشاورزی نیامده است. آنچه که در این نوشته ذکر شد نه برای این است که حتما ایشان گوش دهند، که نمیدهند، بلکه برای ثبت در تاریخ است که فردا گفته نشود کسی نگفت وگرنه ما توجه و عمل میکردیم!»